غفلت
حکایت کن از بمبهایی که من خواب بودم و افتاد
حکایت کن از گونه هایی که من خواب بودم و تر شد
بگو چند مرغابی از روی دریا پریدند ؟!
( سهراب سپهری )
پی نوشت :
کاشکی قلبمان به بزرگی خواسته هایمان می شد و خواسته هامان به کوچکی قلبمان
آنگاه نه جنگ بود و نه ستیز و آرامش تنها در کلبه ی درویشان معنا نمی شد .
+ نوشته شده در یکشنبه دوازدهم شهریور 1385ساعت 23:44 توسط سمیه
|
